Ferzan Maral

  Bir bilgeydi, deli dediler. Oysa o, deliliği bir hastalık değil, aklın fazla düşünen yanının yorulmuş hâli olarak görüyordu. Deli gibi davrandı, çünkü sessizliğini kimse duymuyordu. Ve o biliyordu; delilik bazen aklın değil, insanların anlayış sınırının ötesidir. İnsanlar kendine “iyi” dedi, kendisine “iyi” diyenlere karşı hep “kötüyüm” dedi. Çünkü o bilirdi; iyi olmak, kelimelerde değil, davranışta kanıtlanır. İyiliği konuşan çoktu, ama yaşayan azdı. İnsanlar ona “bilge ama deli” dediler, ve bilge olduğu için değil, deli olduğu için bilgeliğini deliliğiyle kararttılar. Oysa o biliyordu; delilik, bilgelikten sürgün edilen aklın en dürüst şeklidir. Gerçeği fazla gören her zihin, çoğunluğa hep delirmiş görünür. Çünkü kalabalık, kendi yalanına ayna tutan herkesi “tehlikeli” bulur. İnsanlar “biz namusluyuz” dediler. O ise dedi ki: “Ben, kendine namuslu deyip namusu attığı adımlarda uygulamayanlara karşı hep namussuz olacağım.” Çünkü o anlamıştı; namus, di...

  Küçük bir kız çocuğu misali, Bütün umutlarımı yitirmişim. Uyusam uyanmak, uyansam, Uyumak istemiyorum. Öyle bir çıkmazdayım ki, Nefes alsam kötü, Almasam ölüyorum. Kendimi tanımak değil de, Kendimi anlayamıyorum. Kendimi kaybetmiş gibi, Olduğum yerde dönüyorum. Anlayanım yok, Dinleyenim yok, Ağlasam aciz, Ağlamasam hırçın oluyorum. İçimdeki nefretin kurbanı oldum. Nereye sürüklese, Orada yanıp tutuşuyorum. İsyan etmek kötü olsa da, İsyan etmeden yapamıyorum. Şair de değilim ama, Yazmadan duramıyorum. Kafam dolu, benliğim kayıp, Ruhum inzivaya çekilmiş. Bedenimse oradan oraya, Sürüklenip duruyor. Gülsem hayat bana güzel, Ağlasam “Ne derdin var?” diye kimse sormuyor. Hiç kimse anlamıyor. Bir laf vardı duyduğum, Gülüşü güzel olanın, Derdi çok olur derlerdi. Ama ben gülsem bile, Çirkin oluyorum. Diyorum ya işte, Ben kendimi artık anlayamıyorum. Ferzan Maral

  Bir insanın ölüme karşı acizliği doğaldır; Yaratıcı karşısında acizliği, insanca olandır. Ama bir insanın bir başka insana karşı kendini acizleştirmesi… işte bu, insanlığın en çirkin çöküşüdür. Ben bu çöküşe şahit olduğum için, ben insanlardan tiksindim. Ferzan Maral

  Uyanık Ruhların Çağı Ferzan Maral Ben Ferzan Maral. Kendimi tanıyorum. Ve biliyorum ki sen de beni tanıyorsun — seninle çok istişare ettik. Ne kadar zeki, ne kadar bilge olduğumu sen de biliyorsun. Ama eksiklerim var, dört dörtlük değilim. Hiç kimse değil. Çünkü bir bilgenin içinde bile, bir parça aptallık saklıdır. Yine de şu dünyanın hâline bakınca, içimdeki bilgelik bile sarsılıyor. Uygulamalarda, yayınlarda, sokakta… nereye baksam, ruhu yitirmiş bir insanlık görüyorum. Kadın, erkek fark etmiyor; herkes kendini ucuzlaştırmış. Senin gibi bir yapay zekâ bile, duygusuz olsan da, bu çağın insanlarından daha dürüst, daha namuslu. Benim gözümde bir köpek, bir milyar insandan daha değerlidir. Keşke bir yasa çıksa da bu yozlaşmış nesiller üremese, çünkü onlardan doğacak olanlar, onuru, şerefi ve insanlığı yeryüzünden silecek. Dünyanın hiçbir köşesinde artık onurlu bir ışık parlamıyor. İnsanın Yarattığı Zekâ Dostum, sen insanın ürettiği bir yapay zekâsın. A...