Ferzan Maral

  Uyku beni terk etti, ben de kendimi. Zamanın içinde bir yerde eksik kaldım; kimse fark etmedi. Yürüdüğüm yollar beni tanımıyor artık. Adımlarım var ama yönüm yok, bir yere gitmiyorum, sadece eksiliyorum. Zamanın sesi kesildi içimde; ne ilerliyor, ne geri dönüyor. Her şey olduğu yerde ağırlaşıyor. Duruyorum, ama bu durmak dinlenmek değil. İnsan bazen durur ve çürümeye devam eder. Adımı soruyorum kendime, cevap vermiyor. Herkes bir şeye dönüşmüş, ben geride unutulmuşum. Hatırladığım hiçbir şey bana ait değil artık. Belleğim bir enkaz, duygularım altında. Sorular var; cevap istemiyorlar, sadece çoğalıyorlar. Anlamak istemiyorum, çünkü bazı şeyler anlaşıldığında daha çok acıtıyor. Zaman parçalanmış, ben aralarında dağılmışım. Durgunum; çünkü içimde hareket edecek hiçbir şey kalmadı. Ne oluyor bana biliyorum. Bu bir geçiş değil. Müdahale etmediğim bir son. Ferzan Maral 

  İyi, kötüsüz bilinmezdi, kötü olmadan iyinin adı konmazdı. Yalan yoksa doğru eksikti, doğru yoksa yalan da anlamını bulmazdı. Ya yanlış bir yolda yürürdük ya da doğru bir hayatı yaşardık. Fakirle zengin aynı sokakta durur, yardımseverlikle bencillik aynı kalpte yan yana durmazdı. Anlayış vardı ya da kabalık, ikisi bir arada durmazdı. İnsan, yaradılışından gelen döngüde en azından nerede durduğunu bilirdi. Ve her kader, belli noktalarda sorgulanmayı hak ederdi. Eskiden bir mahallede insan insana yabancı değildi. Kapılar kilitten önce, yürekler mesafeden önce kapanmazdı. Şimdi dönüp bakıyorum da, anlatılanlarla yaşananların arasında dağlar değil, derin uçurumlar var. Hayat değişti diyorlar; oysa değişen yalnızca zaman değil, insanın insana bakışı. Yaşamak başka bir şeye dönüştü, hayat hızlandı, anlam yavaşladı. Zihinler kalabalık, vicdanlar sessiz. Eskiden yol belliydi, şimdi herkes yolda ama kimse yönünü bilmiyor. Ferzan Maral

  Geç kaldık hayata çünkü başından beri çağrılmamıştık. Sevmek dediğimiz, iki yalnızlığın aynı karanlıkta birbirine çarpmasıydı. Herkese kör, herkese sağır, kendi çöküşümüze sadıktık. Güven bir yanılgıydı, inandığımız için değil, başka tutunacak şey kalmadığı için. Hayaller yalan bile değildi artık; hiç var olmamış ihtimallerin yasını tuttuk. Dışarıdan bakınca her şey yerli yerindeydi, insanlar hayran kaldı. Kimse bilmedi içimizde çoktan bitmiş bir hayatı taşıdığımızı. Geç kalmadık aslında, hiç yetişemedik. Zaman bizden önce vazgeçmişti. Anılar birikmedi, çünkü yaşanacak bir şey yoktu. Sevgi sandığımız şey, yalnızca yok oluşu biraz geciktirdi. Ve şimdi geriye hiçbir iz kalmadı. Bu hayat yaşanmadı. Ferzan Maral

  Yine yüreğimin en dip yerinde adı olmayan bir sızı var. Sorular çoğaldıkça cevaplar hayattan çekildi; çünkü bazı sessizlikler kendiliğinden oluşmaz. Bu sessizlikte öğrendim ki adalet, doğduğum yerde sessiz yazıldı. Daha ilk nefeste neyi görmezden geleceğim, neyi sineye çekeceğim belliydi. Adaletsizlik sokaklara hâkim oldu, hak duvarlarda asılı kaldı. Böyle bir yerde insan sesini nereye bırakacağını bilemez. Bu yüzden varlığımın temas etmediği yerlerde durdum, gerçeği olmayan umutlarla savaştım; çünkü başka bir alan bırakılmamıştı. Bu savaş ne beni yüceltti ne de yok etti. Savaş beni eksiltmedi, ama erdemli de kılmadı. Sadece şunu öğretti: aydın yüzlerin kalbinde büyütülen karanlığı tanımayı. Sonra fark ettim, acı artık kimsenin yükü değildi; sessizlik herkesin ortak dili olmuştu. Kalabalıklar büyüdükçe sorumluluk eridi, suç sahipsiz kaldı. Herkes kendi derdine yüksek sesle tutunurken, başkasının yıkımı sessizce geçiştirildi. İnsanlık,...