Ferzan Maral

  Bir şey eksik bende, adı yok ama yokluğu ağır. Sol yanımda bir sancı var; geçmeyen, yerini unutturmayan. Bu aşk değil, bu özlem bile değil bu, kaybın kendisi. Sustum. Çünkü anlatınca azalmıyor. Ama kalbim susmuyor; beynimi kemiriyor. Kalbimin fısıltıları benliğimi çökertti. Zaman içimde daralıyor; nefes aldıkça kararıyorum. Kendimi tanıyamaz hâle geldim. Yüzüm var, aynaya baktığımda bana benzemeyen bir yüz görüyorum. Her sabah uyanıyorum ve aynı eksikliği buluyorum yanımda. Günler geçiyor, ama kayıp geçmiyor. Uyku bir kaçış değil artık, uyanmak da bir başlangıç sayılmıyor. Zaman geçmiyor; sadece üzerimden çekilip gidiyor. Ben bir avuç toprak olmak istiyorum yok olmak için değil. İnsanın kendini unuttuğu bir çağda, hatırlamayı hâlâ bilen tek sessizlik olduğu için. Ferzan Maral

  Geç kaldık hayata çünkü başından beri çağrılmamıştık. Sevmek dediğimiz, iki yalnızlığın aynı karanlıkta birbirine çarpmasıydı. Herkese kör, herkese sağır, kendi çöküşümüze sadıktık. Güven bir yanılgıydı, inandığımız için değil, başka tutunacak şey kalmadığı için. Hayaller yalan bile değildi artık; hiç var olmamış ihtimallerin yasını tuttuk. Dışarıdan bakınca her şey yerli yerindeydi, insanlar hayran kaldı. Kimse bilmedi içimizde çoktan bitmiş bir hayatı taşıdığımızı. Geç kalmadık aslında, hiç yetişemedik. Zaman bizden önce vazgeçmişti. Anılar birikmedi, çünkü yaşanacak bir şey yoktu. Sevgi sandığımız şey, yalnızca yok oluşu biraz geciktirdi. Ve şimdi geriye hiçbir iz kalmadı. Bu hayat yaşanmadı. Ferzan Maral

  Kelimelerim yasaklı bir dil gibi, her nefeste boğazıma bastırılıyor. Bağırıyorum, ama sesim kayda alınmıyor. İnsan değil, rakam sayıyorlar; herkes kendi payına bakıyor, kimse kimsenin yüzüne bakmıyor. Ruhum kimliksiz, itiraza kapalı. Acım, düzenin gürültüsünde ezilip kalıyor. Liderler koltuk derdinde, ben toplumun hayatta kalma derdinde. Yaktığım her sigara yarım kalmış bir isyan, dumanı yükseliyor ama karşılık bulmuyor. Adalet bağırıyor, sessizlik alkışlıyor. FERZAN MARAL 

  Yokluğun bir anda olmadı, yavaşça çöktü içime. Sesini kısmış bir gece gibiydi; ne bağırdı ne gitti. Konuşmak istedim. Kelimeler yerini bulamadı. Çünkü bazı gidişler anlatılmaz, insanın içinde ağırlaşır. Sol yanıma dokundun. İnsanın kendini savunamadığı yere. Orada kalp hızlanmaz, yorulur. Nefes alınır ama yetmez. Dinleseydin, belki zaman biraz dururdu. Sabır, iki kalp arasında ince bir boşluktu; sen geçtin, ben o boşlukta kaldım. Sonra eksildim. Sessizce. Kanamadım, ama içimde bir şey derin derin çöktü. Bir kez sarılsaydın, yokluk bu kadar ağır olmazdı. Kaybettim. Seni değil yalnızca, kendimi de. Sesim içime döndü. Duyuyor musun dedim, cevap gelmedi. Belki sen sustun, belki ben artık nefesimi tutuyordum. Yollar anlamını yitirdi. Gidecek yer nefes isterdi. Bende azaldı. Geceler soluma yaslandı, ben karanlığa alıştım. Kokuna hasret kaldım. Çünkü koku, gitmeyen bir hatıradır. İnsan bazen bir anıya bile tutunarak yaşar. Varlığın...