🪨 Toprak Daha Merhametli

 Bir şey eksik bende,

adı yok

ama yokluğu ağır.

Sol yanımda bir sancı var;

geçmeyen,

yerini unutturmayan.

Bu aşk değil,

bu özlem bile değil

bu, kaybın kendisi.

Sustum.

Çünkü anlatınca azalmıyor.

Ama kalbim susmuyor;

beynimi kemiriyor.

Kalbimin fısıltıları

benliğimi çökertti.

Zaman içimde daralıyor;

nefes aldıkça kararıyorum.

Kendimi tanıyamaz hâle geldim.

Yüzüm var,

aynaya baktığımda

bana benzemeyen bir yüz görüyorum.

Her sabah uyanıyorum

ve aynı eksikliği buluyorum yanımda.

Günler geçiyor,

ama kayıp geçmiyor.

Uyku bir kaçış değil artık,

uyanmak da bir başlangıç sayılmıyor.

Zaman geçmiyor;

sadece üzerimden çekilip gidiyor.

Ben bir avuç toprak olmak istiyorum

yok olmak için değil.

İnsanın kendini unuttuğu bir çağda,

hatırlamayı hâlâ bilen

tek sessizlik olduğu için.

Ferzan Maral