🕯️ Unutulmayan Kadın

 Ve yine dedim ki:

Gitti hayallerim.

Uçurtmamın ipi o gün koptu,

Zaman dişlerimi tek tek söktü,

Gülüşlerim karanlıkta

İz bırakmadan kayboldu.

Ben,

Ben olmaktan vazgeçtim.

Bekleyişlerim vardı;

Hepsi kül oldu.

Adını hayat koydum bu yanışa,

Çünkü sen gittikten sonra

Ölüme sarılmak istedim.

Ama ölüm bile geri çevirdi beni.

“Sen başkası için ölmüşsün,” dedi,

“Ben yaşayan bir ölüyü almam.”

İşte o an öğrendim:

Sevmek, bir tür mahkûmiyetti.

Adı hayattı bunun,

Ama sonu yoktu.

Yaşamla ölüm arasında,

Bir uçurumun kenarında

Askıda kaldım.

Soruyorum şimdi:

Hangi ilham perisi unutturur seni?

Kalemimin mürekkebi bile

Adını yazmaktan vazgeçmezken,

Ne münasebet

Unutur muyum seni?

Herkese kör olurum,

Sağır, dilsiz kalırım;

Ama yine de

Kaybetmem seni.

Bir tebessüm yeterdi belki,

Bir bakışında erirdim

Avuçlarında.

Aynı gökyüzünde

Farklı hayatlar gibiyiz artık;

Kavuşmak bile yasak.

**Gece inerken içime

Şunu öğrendim:

Bazı vedalar söylenmez,

Bazı isimler silinmez.

Ben susmayı seçtim,

Ama kalbim hâlâ

Senin adını

Yaşıyor.

Ferzan Maral