🥀 Ölümün Parçası

 Anneciğim, ruhumun derinliklerinde bir yorgunluk var,

Her gece yeniden işlenen bir cinayete dönüşüyorum.

Ama hiçbir sabah, o yatakta ölü bulunmuş değilim;

Sanki her seferinde hayaletimle uyanıyorum.

Sokaklar bana yuva oldu, ama kendime bile sığınamadım.

İçimi yakıp kül ettiler, anne; herkes “güçlüsün” diyor, oysa gücüm tükendi.

Gülüşümün güzel olduğunu söylüyorlar,

Ama gülmek bana yakışmıyor anne.

Gülmek seni geri getirmiyor, beni sana kavuşturmuyor.

Şimdi sen yoksun ya yanımda, en kuytuda kaybolmuş gibiyim.

Başımı her yastığa koyduğumda, çocukluğumun türküleri gelir aklıma; o günlere dönmek isterim.

Kırılmış bir buz parçası gibiyim artık; eskiden ele avuca sığmayan, deli dolu biriyken şimdi sensiz soğuk bir mezar taşı gibiyim.

Ferzan Maral