🖊️ Kalem

 Korkularım vardı;

dünyanın unutulmuş bir köşesinde

tek başına titreyen

yetim bir çocuk gibi.

Ben senin şefkatine sığınmış,

kalbinin gölgesine yaslanmışken,

sen beni sessizliğin en dipsiz

çukuruna attın.

O an,

yüreğimin ışığı söndü;

karanlık içimde büyüdü,

gölgelere adımı fısıldayan

soğuk bir boşluğa dönüştüm.

Gömüldüğüm o karanlıkta

tek tutunduğum şey

kalemin soğuk nefesiydi.

Çünkü insanı bazen

insan değil,

karanlığın içinden yükselen

kendi kelimeleri kurtarır.

Her dokunuşumda

acı mürekkeple buluştu;

beyaz sayfa karardı,

sanki gecenin kendisi

parmaklarımdan akıyordu.

Ve kalemimin son dokunuşu,

kırılan yüreğimin küle dönen sesinden

geriye kalan tek izdi.

Siyah bir iz…

Beyaz bir sayfaya düşmüş

sessiz bir çığlık gibi.

Ferzan Maral