Su Rüyası

 Kara bir düzen anlaşılması,

Anlatması her şeyi zor.

Kelimelerin kifayetsiz kaldığı,

Nokta bu olsa gerek.

İçimde affedemediğimi,

Ne varsa bir kenara ittım.

Susuyorum!

Neye sustuğumu bilmeden.

Konuşsam sanki,

Anlayacakmış gibi halleri olsa da anlaşılmıyorum.

Zaten boğazımdaki yumru da buna hiç müsaade etmiyor.

Sahi neydi gerçek olan?

Attığım adımlar mı?

Yoksa her şeyin tokat gibi yüzüme vurulması mı?

Neydi doğru olan?

Herkesin doğru bildiği,

Yolda yürümek miydi?

Yoksa kendi kafamda,

Olan yolda yürümek mi?

İçimdeki hırs, öfke, nefret…

Neydi bu duyguların sebebi?

Ağlamak istememin sebebi,

Anlamıyorum, anlayamıyorum.

Duygularım mı delirdi, ben mi?

Kafamın içindeki zarar verme isteği de ne böyle?

Sanki canımı yaksam

Geçecekmiş hissini veren bu sızı da ne böyle?

Algılamakta zorluk çekiyorum artık.

Biraz önce içimden mi konuştum?

Yoksa dışımdan mı?

Sabah ne yemiştim ben?

En son ne zaman mutlu olmuştum?

Ne zaman içtenlikle gülmüştü yüzüm?

Sahte miydi, yalan mıydı, hayal miydi her şey?

Daha biraz önce gülmedim mi ben?

Deliriyorum artık.

Sınırlarımı zorladığımın farkındayım.

Ama ne savaşmaya gücüm,

Ne de ayakta kalmaya mecalim yok.

Ve gözlerimi kapatıp uykuya dalıyorum.

Sanki sabah olmayacakmış gibi.

Tatlı ve huzurlu olması gereken,

Uykum bile kabuslarla dolu.

Ve artık gitme zamanı,

Su rüyası kaldığımız yerden.

Acıya merhaba, mutluluğa elveda.

FERZAN MARAL